Jatex-Gips

W tradycyjnym budownictwie zastosowanie tynków gipsowych na rzecz cementowo wapiennych ma coraz większy wymiar. Dokonując wyboru warto jednak wiedzieć kilka istotnych faktów. Biorąc pod uwagę właściwości i przeznaczenie tych tynków można wskazać ich "zalety i wady".

Niewątpliwą zaletą tynków gipsowych w stosunku do tynków cementowo-wapiennych jest mikroklimat jaki to utrzymują- wchłaniają nadmiar wilgoci i oddają ja jeżeli w pomieszczeniu jest zbyt sucho - jednym słowem są zdrowe.

Dalej - charakteryzują się dobrą izolacyjnością termiczną i bardzo dobrą paroprzepuszczalnoscią. Dodatkowo w stosunku do tynków cementowo wapiennych są gładkie dzięki czemu w większości przypadków nie wymagają szpachlowania co z kolei obniża koszty budowy. Warto wspomnieć również o krótszym okresie sezonowania.

Istotną zaletą tynków cementowo wapiennych jest przede wszystkim możliwość zastosowania wewnątrz i na zewnątrz pomieszczeń, większa odporność mechaniczna (na uderzenia) a także trwałość w pomieszczeniach o wysokiej stałej wilgotności, powyżej 80% takich jak łazienki.

Odbiór tynków wewnętrznych:

Dla wszystkich odmian tynku niedopuszczalne są:

• wykwity w postaci nalotu wykrystalizowanych na powierzchni tynku roztworów soli przenikających z podłoża, pleśń itp.,
• zacieki w postaci trwałych śladów na powierzchni tynków,
• odstawanie, odparzenia i pęche¬rze spowodowane niedostateczną przyczepnością tynku do podłoża.

Pęknięcia na powierzchni tynków są niedopuszczalne z wyjątkiem tynków surowych, w których dopuszcza się włoskowate rysy skurczowe. Wypryski i spęcznienia powstające na skutek obecności niezgaszonych cząstek wapna, gliny itp. są niedopuszczalne dla tynków pocienionych, pospolitych, doborowych i wypalanych, natomiast dla tynków surowych są dopuszczalne w liczbie do 5 sztuk na 10 m2 tynku.
Widoczne miejscowe nierówności powierzchni otynkowanych wynikające z techniki wykonania tynku (np. ślady wygładzania kielnią lub zacierania packą) są niedopuszczalne dla tynków doborowych, a dla tynków pospolitych dopuszczalne są o szerokości i głębokości do 1 mm oraz długości do 5 cm w liczbie 3 sztuk na 10 m2 powierzchni otynkowanej.

Kryteria jakości oceny tynków przy pomiarach instrumentalnych (za pomocą dwumetrowej i metrowej łaty kontrolnej, kątownika budowlanego z ramieniem o długości 1 m) uzależnione są od kategorii odbieranego tynku.
W przypadku odbioru tynków gipsowych maszynowych kryteria odbioru będą nieco inne. Dopuszczalne odchylenia powierzchni i krawędzi tynków gipsowych wykonywanych maszynowo nie powinny być większe od wartości podanych w tablicy nr 3 normy PN-B 10110:2005:

• Odchylenie powierzchni tynku od płaszczyzny i krawędzi od linii prostej nie większe niż 5 mm w liczbie nie większej niż 3 na całej długości łaty kontrolnej o długości 2 m.
• Odchylenie powierzchni i krawędzi od kierunku pionowego nie większe niż 3 mm na długości 1 m i ogółem nie więcej niż 6 mm w pomieszczeniach o wysokości do 3,5 m oraz nie więcej niż 8 mm w pomieszczeniach o wysokości powyżej 3,5 m.
• Odchylenie powierzchni i krawędzi od kierunku poziomego nie większe niż 4 mm na długości 1 m i ogółem nie więcej niż 8 mm na całej powierzchni ograniczonej przegrodami pionowymi.
• Odchylenia przecinających się płaszczyzn od kąta przewidzianego w dokumentacji dopuszcza się nie większe niż 4 mm na długości 1 m.
• Grubość tynku powinna być nie mniejsza niż 2 mm, a na suficie nie więcej niż 15 mm, przyczepność tynku do podłoża powinna być nie mniejsza niż 0,1 MPa.

Prawidłowo wykonany tynk gipsowy powinien mieć powierzchnię płaską, a krawędzie proste lub o innym kształcie i przebiegu, zgodnie z kształtem podłoża i uzgodnieniami. Powierzchnia tynku powinna być gładka, o naturalnym stopniu szorstkości. Barwa tynku powinna być jednolita na całej tynkowanej powierzchni (w pomieszczeniu). Dopuszcza się nieznaczne różnice odcieni barwy. Wygląd powierzchni tynku należy sprawdzić, oglądając ją z odległości 2 m, w świetle naturalnym rozproszonym.